HOOGTEZIEKTE
Met hoogteziekte kunnen reizigers geconfronteerd worden die Tibet en/of de Karakoram-weg tussen Pakistan en China of (in mindere mate) Labrang of Zhongdian in hun reisschema hebben. Hoogteziekte is volkomen onvoorspelbaar. Het treedt gewoonlijk op vanaf 3000 meter hoogte. Men kan het de eerste 3-4 dagen beter rustig aan doen. Het verstandigste is om op de dag van aankomst per vliegtuig direct naar bed te gaan om te gewennen. Uw lichaam moet leren op grote hoogte meer rode bloedlichaampjes te produceren. Totdat dit gebeurt (en dat is eigenlijk pas na een maand) moeten uw hart en longen 50 % of meer, harder werken om het gebrek te compenseren. De luchtdruk is 40 % minder dan op zeeniveau. Bovendien is de lucht zeer droog en zijn de nachten koud. De gebruikelijke verschijnselen direct na aankomst in Lhasa per vliegtuig zijn hoofdpijn, gevoel van zwakte, gebrek aan eetlust, ademtekort, slapeloosheid, droge hoest, enig verlies aan coördinatiegevoel en 's morgens opgezwollen handen en gezicht. Wanneer u enkele van deze symptomen bemerkt is het verstandig te rusten totdat ze overgaan. Zeer ernstige vormen van hoogteziekte kunnen leiden tot vloeistof in de longen of in de hersenen, hetgeen binnen twee dagen dodelijk is. Symptomen van ernstige hoogteziekte zijn duidelijk verlies aan coördinatie, duizeligheid, ernstige hoofdpijn, voortdurend ademtekort, overgeven al dan niet met bloed, totaal verlies aan eetlust, enz. De enige werkelijke geneeswijze van hoogteziekte is: terugkeren naar lagere sferen.
